Klawiterapia

Jest zbudowana na fundamencie refleksoterapii/akupunktury i zawiera w sobie wszystkie ich elementy. Należy więc niekiedy rozumieć określenie "klawiterapia" jako równoważne z akupunkturą i refleksoterapią (terapią odruchową). Różni je warsztat (narzędzia, sposób ich użycia), a przede wszystkim to iż do stymulacji wykorzystuje się w klawiterapii całą powierzchnię skóry - nie zaś tylko jej wybrane elementy (punkty akupunktury: klasycznej, czy "biologicznie aktywne" punkty akupunktury współczesnej, lub narządowe skórne strefy bólowe itp.).

Klawiterapię upodabnia do akupunktury i refleksoterapii szeroki zakres zastosowań klinicznych który w zasadzie pokrywa się ze wskazaniami akupunktury w jej wszystkich wcieleniach (korporalnej, usznej, czaszkowej i in.).

Klawiterapia posiada o wiele bardziej wyraźną niż akupunktura, biocybernetyczną zależność pomiędzy rodzajem zabiegu i jego efektem. Dzięki praktycznemu wykorzystaniu tej zależności, jej skuteczność w niektórych przypadkach (chorobach) jest nieporównanie większa od akupunktury (np. w stwardnieniu rozsianym czy ZZSK).

Biocybernetyczna zależność pomiędzy stymulacją skóry, a jej efektem występuje tak samo w akupunkturze jak i refleksoterapii (bo jest to właściwość organizmu, a nie metody), ale to klawiterapia uczyniła z niej w takim stopniu systemową podstawę swojego warsztatu. Dzięki temu można stosować klawiterapię w bardzo wielu stanach chorobowych. Wszędzie tam gdzie wymagana jest regulacja funkcji narządu, samonaprawa lub regeneracja jego struktury, do której uszkodzenia doszło na skutek zmian czynnościowych (stanu zapalnego, nadczynności lub niedoczynności funkcji narządu), można i wręcz powinno się na wstępie postępowania terapeutyczno-rehabilitacyjnego polecić zastosowanie refleksoterapii, jeżeli to możliwe w jej najbardziej wyrafinowanej postaci - klawiterapii.

Przeciwwskazaniem do stosowania klawiterapii mogą być stany po przeszczepach narządów, gdzie w sposób zamierzony zaburzona jest odporność. Ponieważ refleksoterapia wzmacnia siły odpornościowe stymulując wytwarzanie niespecyficznych jej składników, to w efekcie takiego leczenia może dojść do odrzucenia przeszczepionego narządu. Innym przeciwwskazaniem dla stymulowania uciskiem może być oparzenie skóry, co jest rzeczą oczywistą, nie mniej i w tym przypadku można przeprowadzić zabieg stosując inne (bezdotykowe) środki stymulacji np. laser lub moksę, albo omijając uszkodzone partie skóry działając kontralateralnie lub stosując mikropunktury np. aurikulo lub kraniopunkturę.

Mimo, iż klawiterapia jest nowym terminem medycznym, a to co się pod nim kryje zaistniało dopiero od lat sześćdziesiątych XX wieku, to jednak omówienie jej klinicznych możliwości nie jest wynikiem wyobraźni, lecz podsumowaniem tysięcy lat doświadczeń klinicznych akupunktury (będącej jej podstawą) i wyników badań nad refleksoterapią oraz szerokiego sprawdzenia skuteczności samej klawiterapii przez jej autora, doktora Ferdynanda Barbasiewicza i jego naśladowców.

Źródło: https://www.klawiterapia-kolodziejczyk.pl/akupunktura.html#klawiterapia
Autor tekstu: Dr Janusz Kołodziejczyk, specjalista medycyny rodzinnej, ginekolog położnik